Historia
Początki adwentu łączyć będą się przeważnie z początkowym okresem obchodzenia przez chrześcijan świąt Bożego Narodzenia, co rozpoczęło się pomiędzy drugim, a czwartym wiekiem naszej ery. Pierwsze ze śladów dotyczących tego obrzędu odnaleźć będziemy mogli w liturgii hiszpańskiej między innymi. Synod, który miejsce ma w Saragossie w czwartym wieku poleca wiernym codzienną oraz gorliwą obecność w kościele nie omijając ani jednego dnia w okresie pomiędzy siedemnastym grudnia, a szóstym stycznia. Adwent przyjmował tutaj charakter jak najbardziej ascetyczny oraz pokutny. W piątym wieku podobne zalecenia wysunął także biskup galicyjski. Poleca on wiernym poszczenie, które powinno trwać przez okres trzech dni każdego tygodnia przez kolejne trzy tygodnie od jedenastego listopada aż do świąt bożego narodzenia. W Rzymie okres ten obchodzony zaczął być wiek później, a mianowicie w szóstym stuleciu. Adwent tutaj pełnił formę radosnego oczekiwania na pojawienie się pana, nie wyróżniano żadnych postów, ani także praktyk, które przybierały charakter pokutny. Papież Grzegorz Wielki ujednolica zalecenia liturgiczne, które dotyczyły właśnie adwentu. Od tego czasu adwent trwać będzie cztery tygodnie i staje się swojego rodzaju okresem szczególnym, w którym oczekujemy na święta bożonarodzeniowe. Z czasem przybierać będzie także całkiem inny, wręcz eschatologiczny charakter i staje się symbolem oczekiwania na przyjście Jezusa u końca dziejów. Współczesna oprawa adwentu będzie wywodziła się z połączenia wieki temu obrzędów galicyjskich oraz rzymskich, które wiązały się właśnie z tym okresem.